top of page
  • Instagram
  • Facebook

Zoek op showyourself.be

23 items gevonden voor ""

Andere pagina's (13)

  • Show Yourself - coaching, koppels, retreats

    Wat we doen Individuele coaching Aanbod voor koppels Retreats Wie we zijn Tom Cornille (plus)-papa · partner · verbindende communicatie · trainer · leiderschapscoaching · trotse Anglofiel - stiekeme wereldverbeteraar Jorinde Berben ​​ (plus)-mama · partner · verhalenverteller · blogger · coach · fotografie · bomenknuffelaar · ADHD · introvert · zingen maakt me blij Wat wij willen vertellen Nieuwste blogposts Instagram feed Jorinde 31 mrt 2023 3 minuten Wat kan je vinden in de pijn van vroeger? Op deze foto ben ik tussen drie en vier jaar oud. Toen al grote zus van een zusje van anderhalf en een baby broertje. In de ogen van dat... Jorinde 14 feb 2023 3 minuten Het mooiste geschenk dat je een ander kan geven... Het is vandaag Valentijn, en hoewel ik eerder meewarig kijk naar de hoeveelheid merchandise die daar blijkbaar mee gepaard moet gaan,... Wat anderen over ons vertellen 1/6

  • Relatiebegeleiding | Show Yourself

    Relatiebegeleiding Elk koppel komt voor uitdagingen te staan in de relatie. We nemen ieder onze eigen overtuigingen, aangeleerde reacties en karakter mee, en dat is prachtig. Wanneer het echter vastloopt in een relatie, of wanneer de verbinding zoek is, kan het helpen om samen stil te staan bij wie jullie zijn, waar de relatie staat en waar jullie naar toe willen. Voor wie? Of je nu net samen bent, op punt staat om te trouwen of al 20 jaar samenwoont, je kan op elk moment in je relatie plots met vragen zitten en niet goed weten hoe het verder moet. Soms is de aanleiding een crisis, zoals een ontslag of een verbouwing die scheef loopt, soms is het een verhaal van jaren ver dat nu echt wel vraagt. om verteld te worden. ​ Om begeleid te worden dienen alle partijen akkoord te gaan met de begeleiding. We begeleiden alle relatievormen waarin de partners zich willen inzetten om elkaar beter te begrijpen en op een dieper niveau te verbinden. ​ Hoe gaan we te werk? Onze relatiebegeleiding is een relatietherapie uitgebreid met alle tools die wij in de loop der jaren verzameld hebben. Zo laten we ons inspireren door de opleiding van The Gottman Institute en de inzichten van Esther Perel. We gebruiken opstellingswerk, verbindende communicatie en inzicht in 'The Four Horsemen' (cfr. John Gottman) om de patronen in relaties duidelijk te maken, de sterke punten van de relatie eruit te lichten en samen te kijken hoe we de uitdagingen het beste aanpakken. ​ Relatiebegeleiding bestaat steeds uit een intakegesprek van 2 uur, met daaropvolgend een aantal sessies van 1,5u en opdrachten die je als koppel meeneemt om samen mee aan de slag te gaan. Standaard begeleid één persoon de sessies, maar naar wens kunnen ook sessies ingepland worden die wij begeleiden als koppel. ​ Wil je graag meer concrete informatie of wil je eens aftoetsen of relatiebegeleiding iets voor jullie is? Neem dan geheel vrijblijvend contact op! Tarieven voor relatiebegeleiding Intake sessie (2u): €150 Vervolgsessies (1,5u): €110 ​ Eventuele persoonlijke sessies: €75/uur, of €40/half uur. Je kan nu eenvoudig een afspraak boeken voor een sessie koppelbegeleiding via de knop hieronder waarmee je bij ons online boekingssysteem terechtkomt. Maak een afspraak! Wil je meer weten? Neem contact op voor meer informatie, een concreet voorstel of gewoon om eens af te toetsen. +32 497 830 530 info@showyourself.be Sociale media

  • Coaching professionals | Show Yourself

    Coaching voor professionals en leidinggevenden Merk je dat je op het werk steeds tegen dezelfde weerstand botst? Stel je doelen voor jezelf maar lijk je die maar niet te halen? Loopt het niet los in het team en wil je graag handvaten om daarmee aan de slag te gaan? ​ Met zijn jarenlange ervaring als zaakvoerder van een middelgroot IT-bedrijf, en zijn ervaring als trainer verbindende communicatie, facilitator en bemiddelaar in professionele teams, heeft Tom een stevige achtergrond in bedrijfscommunicatie en kan hij haarfijn aanvoelen wat er nodig is. ​ Tom coacht leidinggevenden en werknemers om hun eigen knopen te ontwarren en zo helder te communiceren en duidelijke acties te ondernemen zodat zowel zij als hun team zich beter voelen op de werkplaats. Wil je meer weten? Neem contact op voor meer informatie, een concreet voorstel of gewoon om eens af te toetsen. +32 497 830 530 info@showyourself.be Sociale media

Alles bekijken

Blogberichten (9)

  • Wat kan je vinden in de pijn van vroeger?

    Op deze foto ben ik tussen drie en vier jaar oud. Toen al grote zus van een zusje van anderhalf en een baby broertje. In de ogen van dat kleine meisje zie ik een innerlijke wereld weerspiegeld die ik herken als een lopende lijn doorheen mijn leven, met veel momenten van schoonheid en vreugde, maar ook met pijn, verdriet en verwarring. In de laatste jaren ben ik dat kleine meisje steeds meer gaan opzoeken, steeds meer gaan kijken naar de momenten waarin ze zich triest of eenzaam voelde, onbegrepen of kwaad, schuldig of juist vol schaamte. Sommige van die bezoekjes waren gepland, zoals via innerlijk-kind meditaties, sommige waren eerder toevallig, zoals wanneer ik ze bij een EMDR-sessie plots tegenkom. Bij elk van die bezoekjes komen er moeilijke emoties langs. Ik wordt misselijk van angst, verkramp van woede, krimp ineen van schaamte of voel mijn hoofd barsten met ongehuilde tranen. Je zou je, overigens heel terecht, kunnen afvragen waarom je dat dan in hemelsnaam zou doen. Waarom zou je moedwillig teruggaan naar een moment waarvan je weet: dit wordt sowieso pijnlijk! Ik krijg de vraag ook wel van cliënten wanneer ik uitleg hoe dat proces in zijn werk gaat. En mijn antwoord is steeds hetzelfde: omdat het uiteindelijk leidt tot meer vrijheid, een dieper begrip, meer zelfliefde en meer verbinding. Zie je, in mijn ervaring kan ik enkel bevrijd worden van mijn patronen wanneer ik leer waarom ik doe wat ik doen, en welke pijn, angst of boosheid eronder zit. Dat hoeft niet voor iedereen zo te zijn, maar voor mij geldt dat wel, en ik ben daarin niet alleen. In de woorden van John Bradshaw: 'Je kunt niet genezen wat je niet weet.' Of zoals Thich Nhat Hanh schreef: 'No mud, no lotus'. Ik geef een voorbeeldje uit mijn proces van iets meer dan een jaar geleden: Op een gegeven moment sta ik samen met mijn partner en een vriendin van ons. We zijn vrolijk aan het praten. Ik zeg iets, en ze beginnen allebei te lachen. Ik voel mezelf dichtklappen, klein worden en emotioneel alle deuren dichtgooien. In mijn hoofd passeren gedachten als 'wat zijn ze gemeen' en 'ik had dat niet moeten zeggen, ik ben belachelijk'. Heel snel gaat dat, voor je je er bewust van wordt is het er. Later, wanneer ik met mijn partner alleen ben, spreek ik hem erover aan. 'Eigenlijk kwetste dat me wel, want ik kreeg het idee dat jullie me uitlachten. Zelfs als ik nu achteraf kan zien dat dat misschien helemaal niet zo was. Wanneer we samen dieper kijken naar dit stuk kom ik uit bij een klein meisje van een jaar of zes, op bezoek bij familie in Limburg, waar dat 'Bruhs' een grappig accent was. Maar evengoed datzelfde meisje in Brugge op school, met die grappige Limburgse 'keel-r'. En zo passeren er nog momenten waarin ik me 'uitgelachen', 'raar', 'belachelijk' en vooral ontzettend alleen voelde. Ik kan de gevoelens erkennen, omarmen, dragen. Ik kan het kleine meisje in me vertellen dat ze gewaardeerd wordt, en dat ze niet alleen is. Ik ben er voor haar, altijd. De volgende keer dat ik een gelijkaardige situatie tegenkom herken ik het gevoel, en het kleine meisje dat erachter zit. Ik geef haar een denkbeeldige knuffel en mijn zenuwstelsel kalmeert. Het is zoveel makkelijker om de situatie helder te zien en van daaruit te kiezen hoe ik reageer. Misschien realiseer ik me dat het lachen niets met mij te maken heeft. Of misschien is dat wel zo en zeg ik dat ik het eigenlijk niet plezant vind. 'Pfff, flauw hoor.' Nee, niet flauw, gewoon één van de dingen die voor mij wat moeilijker zijn door gebeurtenissen uit het verleden. En dat mag. Ik mag daar aangeven wat ik wel en niet leuk vind. Dat maakt me betrouwbaar voor mezelf. Wat een ander daarmee doet is dan weer zijn/haar keuze. Hoe meer van die moeilijke momenten ik doorspartel, hoe dieper mijn medeleven en hoe intenser de momenten van vreugde. Er gaat veel minder energie naar het onderdrukken van die moeilijke gevoelens, waardoor er ruimte vrijkomt om andere aspecten van het leven ook ten volle toe te laten. Zoals een cliënt van me na een sessie zei: 'Pfff, het is dikke shit hé. Maar het geeft me ook weer inzicht. Tot volgende week!'

  • Het mooiste geschenk dat je een ander kan geven...

    Het is vandaag Valentijn, en hoewel ik eerder meewarig kijk naar de hoeveelheid merchandise die daar blijkbaar mee gepaard moet gaan, vind ik een dag waarop de liefde centraal staat, in al haar kleuren en facetten, ook ontzettend mooi. Ik hou door de band wel van cadeautjes, klein en groot, maar deze ochtend gaven we elkaar vooral dit ene geschenk, dat volgens Marshall Rosenberg, grondlegger van de Verbindende Communicatie, het mooiste is dat je een ander mens kan schenken: je onverdeelde, volledige aandacht. We gingen samen ontbijten, praatten over hoe we het weekend beleefd hadden en wat er nog in het vooruitzicht ligt, maar ook over dromen, verlangens, ideeën en de leukste memes die we zagen passeren. Het afgelopen weekend trokken we opnieuw met een aantal koppels op retreat om dieper te duiken in verbindende communicatie. Hoewel we er inzoomen op hoe je op een verbindende manier een boodschap kan brengen, leggen we ook een heel grote nadruk op hoe je die boodschap kan ontvangen, hoe je hier op een open en empathische manier naar kan luisteren, en wat er eventueel in de weg zit om te kunnen luisteren (of om te kunnen ervaren dat de ander je echt wil horen). Via (niet zo heel erg) hypothetische discussies tonen we hoe snel onze aandacht bij het luisteren wegglijdt... naar onze interpretaties van wat de ander vertelt, een oplossing voor het probleem, een verhaal uit ons eigen leven dat erbij aansluit of nog iets helemaal anders. Onze energie, onze aandacht verglijdt van het verhaal van de ander naar onze eigen gedachten en gevoelens. Vaak hebben we er niet eens erg in, en vaak doen we het ook met goede intenties. Hoe je dan wel je volledige aandacht aan een ander schenkt is misschien wel de belangrijkste skill die ik ooit geleerd heb. Hoe je echt diep luistert, ruimte schept waarin alles er mag zijn, en de ander helpt om te ervaren wat ervaren wil worden, is eigenlijk heel eenvoudig. Ik vat het vaak samen in de volgende zin: Je luistert met de intentie om de ander zo goed mogelijk te begrijpen vanuit diens wereldbeeld. Hoe je dat doet, is op zich ook niet zo complex. In onze koppelretraites leren we koppels bijvoorbeeld aan om terug te reflecteren wat je de ander hebt horen zeggen. Dat kan letterlijk, of met lichtjes andere woorden. Het laat de ander weten dat je echt geïnteresseerd bent in wat ze zeggen, maar het helpt hen ook nagaan of wat ze zeggen voor hen echt klopt, of het genuanceerd genoeg is, of ze iets belangrijks over het hoofd zagen. De focus bij dat terug reflecteren ligt op de emoties en behoeften van degene die vertelt. Wanneer je die benoemt, erkent en valideert (het is begrijpelijk dat je je zo voelt, zo zou ik me ook voelen, ...) krijgen ze ruimte en kunnen ze zo hun functie vervullen. Een emotie die geen ruimte krijgt, een behoefte die niet vervuld wordt of een verhaal dat geen gehoor krijgt komt terug, steeds opnieuw, en vaak in steeds sterkere vormen. Maar het meest nog geef je de ander de aandacht door ruimte te laten. Door stilte, een rustige plek, en door elk oordeel achterwege te laten. En nee, dat is niet zo makkelijk als ik het hier maar uit de losse pols neerpen. Dat vraagt oefening, bewustwording en je leert het met vallen en opstaan. Dat mag. Het feit dat je het wilt leren, dat je de intentie hebt om iemand die aandacht te schenken, telt ook. Wanneer het je echt lukt, wanneer een ander zich door jou gehoord voelt, wanneer je de emoties en behoeftes kan benoemen, wanneer je ruimte maakt voor het verhaal van de ander, dan is wat volgt pure magie. En het is dan niet enkel een geschenk voor je kind, je ouder, je partner, collega of beste vriend, maar ook voor jezelf.

  • 'Jij ADHD? Maar jij bent zo rustig!' (En hoe dat label mij hielp)

    'Heb jij ADHD? Maar jij bent zo rustig' vertelde iemand me onlangs toen ik dat labeltje in een gesprek liet vallen. Ja, ik heb een concentratiestoornis. En nee, dat is niet meteen zo duidelijk als je naar mij kijkt, ook niet als je mij al lang kent en zelfs ik was verrast toen ik ongeveer een jaar geleden die diagnose kreeg. Maar als ik terugkijk, valt er plots wel heel veel op z'n plaats. Mensen omschrijven mij door de band als rustig, bedachtzaam en eerder gereserveerd in plaats van druk, beweeglijk en impulsief. Dat klopt, deels, maar gaat voorbij aan heel wat andere factoren van ADHD die bij mij juist overheersen, en aan het feit dat ik zelf ook heel wat camoufleer. In deze post wil ik wat dieper ingaan op welk effect ADHD op mijn leven heeft, en hoe ik eindelijk een verklaring heb voor dingen waar ik al heel mijn leven tegenaan loop. Het is een lange post geworden, misschien is niet alles even boeiend voor jou, maar voel je vooral vrij om te skimmen, te springen en eruit te pikken wat je nuttig vindt (of het geheel terzijde te leggen). Dat is ook hoe ik met de meeste teksten omga ;-). 1. Vergeetachtigheid Hoe vaak vertelt iemand je iets waarvan je 100% zeker bent dat ze het nog nooit gezegd hebben, terwijl zij er rotsvast van overtuigd zijn van wel (met tijdstip en plaats in gedachten). Ik komt het meerdere keren per week tegen. Vroeger was ik er altijd zeker van dat ik gelijk had: mijn moeder was vast vergeten zeggen dat ze dit weekend weg waren, anders zou ik me wel íets herinneren, toch? Ondertussen weet ik dat de kans reëel is dat iemand mij wel iets verteld heeft, en dat niets de herinnering daaraan kan triggeren. Alsof ik een mini black-out gehad heb. Mogelijks zat mijn hoofd elders, of heb ik het door overprikkeling niet goed opgeslagen, maar het doet mij telkens weer even wankelen. Als ik dit niet meer weet, wat ben ik dan nog allemaal vergeten? 2. Concentratieproblemen en tijdsblindheid ADHD is een concentratiestoornis, maar niet enkel in de betekenis van een tekort aan concentratie. Het is voor mij erg moeilijk om mijn concentratie te sturen. Tijdens een gesprek wordt mijn aandacht snel afgeleid, door een wimper op je wang, muziek op de achtergrond, andere mensen die praten, een associatie in mijn hoofd, iets dat ik later nog moet doen, een ziekenwagen die voorbij rijdt,... de afleidingen zijn eindeloos. Medicatie helpt soms, maar zelfs dan moet ik mezelf er in een conversatie regelmatig aan herinneren om bij het gesprek te blijven. Hetzelfde geldt voor films of teksten die mijn aandacht niet meteen grijpen. Regelmatig moet ik een passage 3-4 keer overlezen voor de tekst echt binnendringt. Tegelijkertijd kan iets mijn aandacht ook zozeer opslorpen dat de rest van de wereld niet meer bestaat. Ik kan zozeer in een boek verdwijnen dat ik niet meer hoor wat er rond mij gebeurt. Of ik begin aan een project, raak in flow en merk plots dat ik duizelig word omdat ik ben vergeten lunchen. Hyperfocus heet dat, en dan kan ik ook echt bergen werk verzetten. #erzijnookvoordelen Niet goed kunnen inschatten hoe lang iets duurt of hoe lang je al aan iets bezig bent is ook iets waar veel mensen met ADHD moeite mee hebben. Tijd lijkt haast iets ongrijpbaars, waarover je geen controle hebt. Ik weet ongeveer wanneer ik moet vertrekken, maar vergeet dat ik daarvoor nog mijn schoenen en jas moet aandoen (en mijn sleutels zijn weer zoek!) waardoor ik toch weer 5 minuten te laat vertrek. Ik heb geleerd om mijn reistijd door de band met 10 minuten te vermeerderen zodat ik toch op tijd aankom, maar het gebeurt zelden dat ik niet in haast vertrek (en toch weer iets vergeet). 3. Impulsiviteit Doorheen de jaren heb ik voor mezelf trucjes gecreëerd om mijn impulsiviteit onder controle te houden. Ik maak regeltjes voor mezelf zoals: 'ik koop geen fast fashion', 'ik koop dit jaar niets dat ik niet nodig heb', 'ik toets niet-essentiële aankopen af met mijn partner', enz. Tijdens gesprekken bijt ik (niet letterlijk) op mijn tong zodat ik niet continu de zinnen van anderen afmaak, of begin over iets waaraan ik plots moet denken. Ik probeer niet teveel van de hak op de tak te springen, omdat ik zo ook mijn eigen draad verlies (frustrerend). Regelmatig moet ik dan vragen 'waar was ik ook weer over bezig?' Wanneer ik bij mijn partner ben en dit even los kan laten voelt dat voor mij heel fijn, en merkt hij ook wel op hoeveel 'drukker' ik plots overkom. Ik praat dan erg snel, want mijn hoofd bijhouden lukt sowieso niet, en onderbreek hem regelmatig. Gelukkig is hij in hetzelfde bedje ziek, dus fluiten we elkaar terug als het de spuigaten uitloopt. 4. Stimmen Stimmen is een repetitieve en/of sensorisch stimulerende handeling die je helpt tot rust te komen. Voor mijn zoon is dat bijvoorbeeld geluiden maken of door de kamer rennen (plezant is dat!) Mijn dochter maakt onbewust een soort geluidjes in haar keel en bijt op haar nagels. Zelf heb ik meestal iets in mijn handen om mee te 'prutsen'. De autosleutels in mijn jaszak (open - dicht - open - dicht), een pen die ik ronddraai tussen m'n vingers, een haarrekker die ik strek en weer los. Heb ik dat niet, dan moeten mijn nagelriemen eraan geloven, of bijt ik mijn lippen stuk. Ook heen en weer wiegen kan mijn heel veel rust brengen, maar dat valt nogal op, dus dat doe ik niet overal zomaar. In mijn hoofd stim ik ook wel, door bijv. hetzelfde stukje van een liedje heel de tijd te herhalen. 5. Executieve dysfunctie Dit is ongetwijfeld het aspect van ADHD dat de grootste impact heeft op mijn leven: ik wil iets doen, écht, én ik zie het belang ervan in, én het is eigenlijk echt niet zo moeilijk, ik moet er alleen aan beginnen... én toch loop ik steeds opnieuw vast. Ik voel me verlamd, raak overweldigd en overspannen, en zoek naar afleiding om van dat verschrikkelijke gevoel af te raken. Telenet bellen? Ik heb er twee maanden weerstand voor gehad tot het eindelijk gebeurde (en het was uiteindelijk een heel leuk gesprek, uiteraard). Een berichtje sturen om af te spreken? Ik wacht er zo lang mee dat het uiteindelijk te moeilijk wordt om nog een datum te vinden. Het gaat niet enkel om taken die ik niet leuk vind, al zijn die quasi onmogelijk om consequent tot een goed einde te brengen, maar zelfs om dingen die ik eigenlijk wel graag doe, zoals een blog post schrijven of een vriendin bellen. Zelfs zaken waar ik zin in heb lijk ik maar niet te doen. Heel vreemd is dat. Doorheen de jaren ben ik daardoor mezelf een stukje beginnen wantrouwen. Het is één ding om voor jezelf een planning op te stellen, maar als je al weet dat het nog erg onzeker is of je die planning dan ook effectief zal uitvoeren, brengt dat erg veel onrust. Ook hier helpt medicatie soms bij, maar het is geen wondermiddel. Ik ben nog steeds op zoek naar hoe ik hier het best mee omga. Deadlines helpen, tegen iemand verantwoording afleggen helpt, mensen in de buurt hebben helpt. Maar het zijn lapmiddeltjes. 6. De eindeloze chaos Vraag mij hoe mijn ideale huis eruitziet en het belangrijkste dat naar voor komt is netheid, orde en rust. Kijk binnen in mijn huis en 9 op10 keer zie je juist het tegenovergestelde. Af en toe krijg ik een opruimbui (in hyperfocus) die dan ergens tussen een paar uur en een tweetal weken duurt. Gegarandeerd valt die ergens stil waarbij er nog een hele hoop spullen blijft staan 'die dan eens een plaats moeten krijgen'. Sommige van die spullen staan daar al meer dan 5 jaar. Voor sommige mensen is die chaos niet per sé een probleem, maar bij mij creëert ze een enorme onrust en versterkt ze de executieve dysfunctie van hierboven. Ik heb orde nodig om goed te functioneren en me rustig te voelen, maar slaag er niet in die orde te creëren en al zeker niet te behouden. 7. Spullen verliezen 'Ja maar, ik moet ook soms mijn sleutels zoeken' krijg ik af en toe als reactie. Bij de diagnose ADHD gaat het niet zozeer om welke moeilijkheden je ervaart als de gradatie waarin ze voorkomen. Ik weet de helft van de tijd niet waar mijn telefoon ligt (ik heb gisteren eens geteld en 5 keer de zin uitgesproken 'waar is mijn telefoon?'). Dat is soms een voordeel (minder afleiding), maar heel vaak ook lastig (ik moet iemand bellen maar heb eerst 20 minuten nodig om mijn telefoon te vinden). Die telefoon kan ik nog bellen met de computer (als ze niet uit staat), maar met sleutels is het lastiger. En ja hoor, die hebben een vaste plaats, maar ze belanden daar niet altijd. Sommige spullen heb ik ooit gekocht, ben ik daarna verloren en vind ik gewoon niet meer terug. Mijn felgroene, draadloze oordopjes om te joggen, bijvoorbeeld. Ze liggen zeker in huis. Ik heb ze op een plek gelegd die me toen logisch leek, maar ondertussen zijn ze al meer dan een jaar zoek. Bankkaarten, geld, batterijen, juwelen, USB-sticks, favoriete pennen, bibliotheek boeken, sokken (uiteraard), onbetaalde facturen, ontelbare losse briefjes met belangrijke info... ze krijgen plots pootjes en ik spendeer elke week zeker een aantal uur met zoeken, doodvermoeiend is dat en eindeloos frustrerend. Ooit zal mijn huis helemaal op orde zijn, en dan gebeurt dat niet meer. Ik ben ermee bezig! Echt waar! 8. Gevoeligheid Veel mensen met ADHD hebben specifieke gevoeligheden, zowel op zintuiglijk als op emotioneel vlak. Ik kan bijvoorbeeld moeilijk om met geluid en veel visuele prikkels (mensen die door elkaar bewegen, verkeer, rommel in huis, ...), en ik ben erg gevoelig aan bepaalde geuren en fysiek contact. Ik was er vroeger ook van overtuigd dat mensen me 'raar' vonden en dat ik nergens bij hoorde. Ik nam vaak blikken of opmerkingen persoonlijk, en voel me nog steeds regelmatig afgewezen door een uitspraak die in sé niets met mij te maken heeft. RSD (Rejection Sesitivity Disorder) speelt bij veel mensen met ADHD een grote rol in hun sociale interacties, en zorgt ervoor at ze die soms vermijden omdat het risico op afwijzing zo kleiner wordt. 9. Kennis niet paraat hebben Ik heb ondertussen al heel wat gelezen, over heel wat onderwerpen. Als het gaat over traumaverwerking, psychologie, relatiedynamieken, enz... klinkt veel me bekend in de oren. Maar als je me nu vraagt 'vertel eens iets over relatiedynamieken' dan sta ik even met mijn mond vol tanden, vergeet de belangrijkste punten en kan ik geen contact meer maken met de kern van de zaak. Hetzelfde gebeurt als mensen me vragen 'hoe zit dat dan met die ADHD van jou?'. Achteraf bedenk ik dan wat ik allemaal eigenlijk had willen zeggen. Deze post dient eigenlijk vooral als referentiemateriaal voor later ;-). 10. Op zoek naar neurotransmitters Mijn brein is continu op zoek naar dopamine, serotonine en noradrenaline, de drie neurotransmitters die een rol spelen bij ADHD. Medicatie helpt meestal bij het regelen van één van deze neurotransmitters, maar dan moet je kunnen leven met de bijwerkingen en de kosten. Voor mij helpt koffie erg goed (zelfde effect en minder bijwerkingen dan methylfenidaat (Rilatine of Medikinet), en ik neem ook een middel om de hoeveelheid noradrenaline in mijn hersenen te reguleren, al ben ik daar nog wat in aan het zoeken. En zelfs dan blijft mijn brein zoeken naar de volgende dopaminerush: een leuk filmpje, een nieuw idee, iets lekkers, iets moois, een interessant gesprek. Het zorgt ervoor dat ik steeds op zoek ga naar nieuwe prikkels, wat interessant kan zijn omdat je zo veel horizonten verkent en veel dingen leert, maar er ook voor zorgt dat je je minder lang in één onderwerp verdiept. Voor- en nadelen dus. Om tegemoet te komen aan die dopaminevraag moet ik bijv. een koptelefoon met luisterboek/comedy/podcast opzetten bij huishoudelijke taken. Anders doe ik 100 dingen tegelijk. Hoe het label voor mij wél hielp Al deze aspecten spelen al heel mijn leven een rol. Doorheen de jaren ben ik ze gaan benoemen als 'luiheid', 'slordigheid' en 'onbeleefdheid'. Ik zag mezelf als een eeuwige opgever, kon niets volhouden of was gewoon asociaal. Mensen hadden groot gelijk dat ze me 'raar' vonden, want ik was ook gewoon niet de makkelijkste, toch? Toen ik ongeveer een jaar geleden de diagnose ADHD kreeg, was dat voor mij het toegangskaartje tot een hele nieuwe wereld vol mensen die mijn verhalen herkenden. Ik werd lid van facebookgroepen waarin mensen hun ervaringen deelden, ik las veel en leerde met andere ogen kijken naar mijn 'tekortkomingen'. En tegelijk kregen alle moeilijkheden die ADHD met zich meebrengt ook een positieve keerzijde: ja ik was snel afgeleid, maar daardoor ook opmerkzaam. Ik was erg gevoelig en kon daardoor anderen ook goed aanvoelen. Ik sprong van de hak op de tak, maar dat kwam omdat mijn brein ook overal verbanden legde en zo grotere gehelen creëerde uit kleinere details. Mijn ADHD helpt me vaak snel reageren in bepaalde situaties, wat goed van pas kwam in mijn rol als vervangleerkracht. Het laat me in coaching gesprekken makkelijk verbanden leggen tussen verschillende dingen die mijn cliënten vertellen, waardoor ik het grotere verhaal achter zaken die ongerelateerd lijken kan blootleggen. Ik ben iemand die steeds wil blijven ontdekken en bijleren, op vlak van de menselijke psyche, bijvoorbeeld. Het maakte me nieuwsgierig en leergierig, waardoor ik op school weinig problemen ondervond en ook nu heel erg geboeid kan zijn door zowat iedereen die ik tegenkom. Mijn diagnose liet me met meer zachtheid en helderheid kijken naar mezelf. Ik leerde aanvaarden dat ik bepaalde tekortkomingen had en misschien altijd zou hebben, en dat bepaalde hulpmiddelen dus gewoon essentieel waren voor mij (digitale kalender met alarm, zichtbare reminders op m'n keukenaanrecht, enz). Het helpt me ook, beetje bij beetje, om de schuld en schaamte achter te laten voor zaken die nu eenmaal gewoon moeilijker zijn voor mij dan voor anderen. Uiteindelijk is een diagnose of een label ook niet meer dan een momentopname. Het kan dingen verklaren, en je helpen aanvaarden. Het kan je in de richting wijzen van de juiste documentatie en gespecialiseerde hulp. En het kan je helpen om met meer zachtheid te kijken naar jezelf en naar anderen die worstelen met dezelfde (of met andere) problemen. Niet voor iedereen werken labels zo. Dat besef ik. En niet alle labels dragen dezelfde connotatie. Ik zelf ervaar ze vooral als bevrijdend, als bevestigend. Ze helpen me om mezelf te zien zoals ik ben, met alle uitdagingen en kansen, en ook om naar mijn kinderen te kijken op dezelfde manier. Ze helpen me rekening te houden met mijn eigen behoeften, zelfs al zou ik soms liever willen dat die anders waren. Dus nee, labels zijn niet 'per sé' slecht. Net zoals ze niet per sé een oplossing zijn. Laat ze vooral zijn wat ze zijn voor de persoon die het label draagt, al dan niet vrijwillig. Luister naar wat die persoon ervaart en vertrouw erop dat wat die persoon zegt klopt voor hem of haar. Ik ben veel meer dan mijn labels, en ze zijn tegelijk een wezenlijk onderdeel van hoe ik de wereld ervaar. Zou ik het liefst geen ADHD hebben? Af en toe wel, wanneer ik weer eens tegen de berg was van een maand ver aanloop. Maar de meeste dagen geniet ik ook van de gekke sprongen die mijn brein maakt en de intense ontroering van de schoonheid in onze wereld.

Alles bekijken

Diensten (1)

Alles bekijken
bottom of page